հնագիտակներն ու նորաբնակները

հնագիտակներն ու նորաբնակները

Տասը տարի առաջ Երևանի երեկոյան ու գիշերային կյանքը տրամագծորեն տարբեր էր: «Ո՞ւր գնալ» հարցն ակտուալ էր, որովհետև ընտրությունն էր սահմանափակ: Այժմ հարցը կրկին ակտուալ է, բայց միանգամայն այլ ենթատեքստում: Ո՞ւր գնալ, որ լավ լինի: Ընտրությունը մեծ է, ընտրողները՝ շատ:

Տասը տարի առաջ փաբը բար էր, ակումբը՝ դիսկոտեկ: Փաբ գնացողի հետևից ‹‹խոսում էին››, ակումբ գնացողի հետևից՝ ‹‹գնում››: Շատ բան փոխվեց, բայց խնդիրը մնաց անփոփոխ: Երեկոյան ու գիշերային կյանքի մշակույթը կրկին անմշակ է, ինչպես և դրանցից օգտվողները: Եթե գիտեք՝ ի՞նչ է աշխատանքային միգրացիան, ապա մոտավորապես կարող եք պատկերացնել՝ ի՞նչ է փաբա-ակումբային միգրացիան: Փաբ ու ակումբ գնացող հնագիտակները դարձել են դիլետանտ նոր փաբա-ակումբային միջավայրում:

Եթե այն ժամանակ սահմանը հստակ էր, հիմա լղոզված է: Ստատուս քվոն խախտվել է: Այլևս փաբ ու ակումբ գնացողը ‹‹զուգահեռ Երևանում›› ապրող առանձին կաստա չէ: Նրանք,ովքեր այն ժամանակ փաբի ու ակումբի ‹‹աստղ էին››, հիմա, կորցրել են իրենց ‹‹փայլը››՝ փայփլուն երգիչ-երգչուհիների, հաղորդավար-հաղորդավարուհիների կողքին:



Միգրացիան տեղի ունեցավ վերջին 5 տարիների ընթացքում, երբ ‹‹քյառթուն››, ‹‹գլամուռը››, ‹‹աստղերը››, ‹‹ռոկեռն›› ու ‹‹բայկեռը›› խառնվեցին իրար մի տարածքում: Տարածք, որտեղ հավաքվում են տրամագծորեն տարբեր կենսականոններով ապրող ու առաջնորդվող մարդիկ: Այժմ փաբը այլևս այն հին ու բարի տեղը չէ, որտեղ կարող ես հավաքվել ու ընկերոջդ հետ ‹‹տժժալ›› կամ դեպրեսիվ ու միայնակ նստել ու գարեջուր խմել: Այժմ փաբն ու ակումբը բեմ է, ու դու պետք է բեմես:



‹‹Գլամուռի ու քյառթուի›› փաբա-ակումբային արշավանքների արդյունքում տարածքը փոքրացավ: Նրանք, ովքեր փաբ ու ակումբ էին գնում, որովհետև որոշակի մարտահրավեր էին տեսնում դրանում, հետզհետե նվազեցին՝ տեղը զիջելով նոր սերնդին: Սերունդ, որտեղ speakeasy-ին բնավ էլ սփիկիզի չէ, որովհետև չկա այդ մարտահրավերը (Speakeasy-ները ԱՄՆ-ում չոր օրենքի ընթացքում գործող անդերգրաունդ ալկոհոլ վաճառող տավերներն էին):



Այս մեծ խառնաշփոթի արդյունքում կրկին տեղի ունեցավ երկրորդ վերակազմակերպումը: Երբ ‹‹գլամուռն ու փայլունը›› չափից շատ մոտեցավ ‹‹քյառթուին›› ու ‹‹ռոկեռին››, որոշակիորեն կորցրեց իր սոցիալական դիրքը, էքսկլյուզիվությունը, ‹‹երկնքում›› լինելու բացառիկ արտոնությունը: Հենց այս ժամանակ էլ ստեղծվեց մի նոր ուղղություն, որը արդարացիորեն կարող է նոր տեղ զբաղեցնել տուրիզմի զարգացման ու երկրի՝ գիշերային կյանքի ներկայացման գործում: Խոսքը home փաբերի ու փոքր-ինչ ‹‹բարձրաշխարհիկ›› գինետների մասին է: Այստեղ է հավաքվում Հայաստանի ‹‹առաջադեմ››, ինչպես կասեին մեր պապերը, ‹‹արվեստագետ›› զանգվածը:



Սրանք նոր սոցիալական կարգավիճակ են հաղորդում նրանց, ովքեր չափից շատ մոտեցան ‹‹հատակին››: Նրանց զրույցներին ու քիմքին ավելի հարիր է կարմիր կիսաչոր գինին՝ համեմված սրա-նրա հետևից ‹‹խոսք ու զրույցով››: Այս բոլոր միգրացիաներն ու տրանսֆորմացիաները ավելի բազմազան ու բազմաշերտ են դարձնում Երևանը: Քաղաք, որտեղ գիշերային կյանքը դեռ անմշակ է հենց այնքան, որքան դրա սպառողը:



Անկեղծ ասած,Հայաստանում ‹‹տեղը›› կարգավիճակ չի ենթադրում, որովհետև չկան այնպիսի ‹‹տեղեր››, որտեղ յուրաքանչյուրը գոնե իր ‹‹աշխատավարձի օրերին›› չկարողանա այցելել: Իրականում որքան շատ վերափոխում լինի, այնքան լավ: Այս արշավանքները ցույց են տալիս, որ հետզհետե փոքրանում է ‹‹զուգահեռ Երևանում›› ապրողների թիվը՝ դանդաղ, բայց հաստատուն:

Մնում է միմյանց հետ լեզու գտնել ու գտնել քո տեղը Երևանի գիշերներում:

Հեղինակ՝ Արտյոմ Լևոնյան

2608

(*). նշվածները պարտադիր են լրացման

 

Տվյալներ չկան
^ Վեր